♥ ♥ ♥!

Beyoncé'nin House of Dereon'un 2010-2011 kış sezonu koleksiyonu için hazırladığı yeni reklam çekimleri, yine gerçek bir Beyoncé Experience olmuş. 60ların kapak kızlarıyla geleceğin motosikletli kızlarının birleşimi birini oynadığı bu çekimde Queen Bee yine unutulmaz karelere imza atmış. Tek kelimeyle muhteşem olmuş. Binlerce "Beysus stan" bu dövmeleri yaptırmaya çalışacak. Belki de gerçeğini:)

Shardinaaay! Büyük olaaay!

Sonunda bu da oldu, İngiltere'ye Ajdar geldi. Adı Shardinay. "UK Female Urban Sensation" diye lanse ediliyor. Hakkında en ufak bir bilgi yok. Ne gerçek adı, ne yaşı, müzikal geçmişi hiçbir şey bilinmiyor. Bir twitter bir de facebooku var. Ama ordan da birşey öğrenemiyoruz. Olayı ne diye sorarsanız, 3 Temmuz'da ilk şarkısı "Oh Boy"un klibini koydu internete o zamandan bu yana neredeyse 85 bin kişi izledi. Çok güzel ve insanlar buna bayıldı diye mi? Hayır çok kötü ve insanlar bundan nefret etti diye. Webcamla çekilmiş gibi görünen klibin altına yapılan yorumlar klipten de kötü: "This is the Best Worst song ever created" ya da "The UK version of "It's so cold in the d*" ya da "This Is Ear & Eye Poisoning" ve daha binlercesi. Shardinay da bu yorumlardan sonra kendisi için sayfasına "MHA=Most Hated Artist" ibaresi koymuş. Gerçekten sensation olmuş ama istediği gibi değil.
Aslında şarkının alt yapısı fena değil, böyle Afrikan ritmler var böyle bir kaç DJ daha çıksa, bu tarz trend olsa, müzikten anlayan insanları iyice bıktırmaya başlayan electro pop akımını iptal etse fena olmaz. Ama zaten çikita muzun da alt yapısında fena olmayan 1-2 yer vardı böyle disco, funky basslar filan, eleştirdiğimiz üst yapısıydı:D

Merak eden buradan izleyebilir.

Başladı!!!

Prodüktör Darkchild demiş ki, Beyoncé yeni albümün hazırlıklarına başladı. Kendisiyle de bu konuda görüşüyormuş. Stüdyoya girmiş olabilir ya da girmesi an meselesi. Mutluyuz gururluyuz. Bizi bombalar gibi bir yeni albümün (ya da belki iki albümün) beklediğini biliyoruz. Beyoncé'yi seviyoruz.

Lady Gaga saçını yine uzatsın diye imza kampanyası mı yapmalı...ne?

İlk çıktığı zamanlarda gene fazla güzel değildi ama havalıydı, hoştu. Değişik saç modellerinin hemen hepsi bir şekilde yakışıyordu. Yani yakışmak için var olan saç modelleri olmasalarda... Demek istediğim başına taktığı kola kutuları, fincanlar, kelebekler, çiçekler böcekler ağaçlar evler arabalar vb. ilginçti yani. Ama Lady Gaga son zamanlarda saçlarını ilkokul çocuğu gibi kestirdi. Erkeğe benzedi. Güya Madonna gibi olacak. Ama Madonna'da Gaga'da olmayan bir dişilik vardı, kısa saç da gidiyordu ona. Lady Gaga'ya yakışmıyor, aksine hakkındaki hermafrodit söylentilerini sanki konfirme ediyor. Lady Gaga saçlarını gene uzatmalı. Gene kafasına ağaç, kelebek, ev, araba yerleştirmeli. Bu önemli bir memleket meselesidir. Pardon, dünya meselesidir.

Peki ya sizce Lady Gaga böyle mi daha iyi görünüyor?

Yoksa böyle mi??

????!!!!!???

Guns'n'Roses Türkiye'ye gelmiş!!!



Şaka tabii. Onlar Guns'n'Roses değil Gripin. Joke Circus'da dört haftalık Joke'n'Fashion partisi serisinin ilkinde yer aldılar. Rock'n'Fashion adlı partide Ezra-Tuba Çetin kardeşler partinin fashion kısmını temsil ederek, Gripin üyelerini giydrdi, DJ kabininde yer aldı, herkes çok eğlendi.

İkinci parti Disco'n'Fashion. Usta müzisyenler Hüseyin Karadayı ve Ege Çubukçu, tasarımcı Sedef Çalarkan'la buluşuyor. Sedef Çalarkan, Osmanlı kültüründen esinlenerek hazırladığı "Harem'de Disco" konseptini işleyecek ve gece için tasarladığı tişörtler, Hüseyin Karadayı ve Ege Çubukçu'nun üzerinde olacak. Joke Circus'ta yine eğlence doruğa çıkacak, içkiyi fazla kaçıranlar "Joke Circus Taxi'yle evine dönecek. Yani, 1980 modeli bir kaplumbağa:) Kırmızılı beyazlı cicili desenli çooookk güzel bir ♥Vosvos.♥

Tarih 15 Temmuz Perşembe 22:00

Ayrıntılı bilgi burada

Yeni tarzı Kelly Rowland'a yarayacak mı?

Destiny's Child denilince birçok insanın aklına Beyoncé'nin grubu olduğu gelir de grubun diğer solisti Kelly Rowland fazla insanın dikkatini çekmemişti. Tıpkı The Supremes'daki Mary Wilson gibi. Ya da bir kişinin ön plana çıktığı diğer bütün gruplardaki gibi. Ama Destiny's Child'in yakından takipçileri Kelly Rowland'a da büyük ilgi gösteriyor. Nitekim onun da solo albümleri var ve bir şekilde müzik piyasasına tutunmaya çalışıyor. İlk iki albümü beklenen başarıyı sağlayamamıştı. Yine de Nelly ile olan düeti "Dilemma" 14 hafta bir numarada kalmıştı. Sessiz sedasız çıkıp unutulan bir ikinci albümden sonra Kelly Rowland tarzını değiştirdi, biraz daha elektronik, dance, pop tarzı parçalarla karşımıza çıkmaya başladı. David Guetta'yla birlikte hazırladığı "When Loves Takes Over" Kelly için büyük bir yenilik ve Destiny's Child'ın pop/r'n'b ekolünden uzaklaşarak kendi bağımsız yolunu çizme işaretiydi. Kelly, kendisine çok yakışan bu tarzıyla, muhteşem sesiyle bir dancehall queen olabileceğini herkese gösterdi.

Kelly Rowland güzeliğiyle kırmızı halılarda oldukça dikkat çekiyor


Kelly Rowland, Eylül'de çıkacağı söylenen yeni albümünde yine David Guetta'yla çalışıyor. Ayrıca Rico Love, Dr. Luke, Ne-Yo da albüme katkıda bulunan isimler arasında. Albümün tanıtım single'ı "Commander" şimdiden büyük bir ilgi uyandırdı. Ama sırada başka şarkılar da internete düştü. Grown Woman, Rose Colored Glass, Smooches, On&On ile herkes yeni Kelly'i karşılamaya hazırlanıyor. Şimdi merak ettiğimiz, Kelly Rowland'ın yeni tarzıyla aradığı başarıyı yakalayıp yakalamayacağı. Ses var, güzellik var, hakediyor aslında. Bir ikisi hariç parçalar da çok güzel. Kim tutar Kelly'i.

Kelly Rowland yeni single'ları için çektirdiği fotoğraflarda da klasik bir R'n'B şarkıcısı imajından sıyrılmaya başladığını gösteriyor

Kelly Rowland birçok defileyi en ön sıradan izliyor. (Soldan sağa: Gabrielle Union, Kim Kardashian, Ciara, Kelly Rowland. Tracy Reese 2010 Yaz Koleksiyonu)

 Birçok insan uzun siyah saçların Kelly'e daha çok yakıştığını düşünüyor

Kelly'nin yeni parçalarını dinlemek isterseniz buraya tıklayın

Kelly'yle konuşmak isterseniz de buraya tıklayın:) Çünkü Kelly Twitter'ın en aktif kullanıcılarından.

Görseller: www.kellyrowlandweb.com

Efes Pilsen One Love Festivali'ne gittim, Hayati'lerle röportaj yaptım

Dolmuşla Beşiktaş’tan Taksim’e geldiğimde AKM’nin önünde servis arabasının hazır beklediğini öğrenince çok sevindim böylece Efes Pilsen One Love Festivali’ne hiç beklemeden gidebilecektim. Bunu dilimize Bir Tek Aşk Festivali olarak çevirebiliriz sanırım. Çevirebilir miyiz? Yok, beni bir daha Çeviri Derneği’nin kapısından içeri sokmayabilirler. Neyse, bu sene dokuzuncusu yapılan, her senesi birbirinden güzel geçen festival Santralistanbul’daydı. Daha kapıda bir elime rüzgâr gülü, bir elime cart sarı çiçekli gözlük tutuşturulunca aradığım gezegene geldiğimi hemen anladım. Sonradan bu nesnelere balonlar, yelpazeler, mini bateriler vb. de eklendi. Nitekim lunapark, karnaval, plaj, bar ve çiçek bahçesi karışımı bir yerde güzel bir gün geçirmeye programlanmıştım. Bir gün dedim çünkü festivale sadece Pazar günü gidebildim. Dolayısıyla Groove Armada, Fischerspooner, The Whitest Boy Alive gibi isimleri de bir güzel kaçırmış bulunuyorum. Aferin bana.

Bu sefer The Revolters, İlhan Erşahin’s İstanbul Sessions/Erik Truffaz, Wild Beasts ve Sophie Ellis-Bextor kaçırmamayı başardığım isimler oldu. The Ting Tings’e kalamadım. (Yine aferin bana)




Festival böyle ağaçlı çiçekli şirin bir ortamdaydı

Sahne ve performanslar

The Revolters, sahnedeyken hatırı sayılır miktardaki fan kitlesi parçalarını ezbere söylüyordu. Tabii fan kitlesi olan her grubu ezbere bileceğim diye bir kaide yok. The Revolters’a da fazla aşina değildim sadece ismen biliyordum, ilk defa bu festivalde tam olarak seyrettim ve beğendim. Onlar da tarzlarıyla, parçalarıyla İngiltere’yi ülkemize getiren gruplardan. Zaten bir albümlerini İngiltere’de kaydetmişler. Yakından takip edilmeli bence.



The Revolters

İlhan Erşahin’s İstanbul Sessions/Erik Truffaz, benim yemek yediğim bir ana denk geldi. Tam yemeği bitirip şunları yakından göreyim diyecekken, bir yağmurun çiselemeden sağanağa kademeli olarak dönüşümüne tanık oldum. Bir anda ortalık karıştı. Daha yarım saat önce sıcaktan bunalırken, birden tepemizden aşağı sanki kovalarca su dökülmeye başladı. İnsanlar panikle kaçışırken, elbette gölgelik yerlere sığınmaya başladılar ve benim sakin sakin yemek yediğim yer, bir anda bir belediye otobüsü ambiyansı kazandı. Sağımda solumda önümde arkamda beliren insan ordusu hayal kırıklığı ve umut karşımı yansıtan gözlerle yağmuru seyrederken İstanbul Sessions/Erik Truffaz sadece bir fon müziği olmuştu. Tabii yağmura aldırmayan seyirciler de vardı her zamanki gibi yere oturarak seyrettiler. Üzerilerine yağmurluk niyetine çöp torbası geçirip gezenler de cesur azınlıktı. Konserin son bir iki dakikasına yetişebildim, daha grubun seyirciyi selamlaması aşamasında fondan müzik çalmaya başlaması dikkatimi çekti. Onların sahneden ayrılmaları beklenebilirdi. Festivale ayrı bir renk katmışlardı, performanslarını izleyebildiğim kadarıyla çok beğendim.

Wild Beasts, fanları olmasam da görmeyi beklediğim isimlerdendi. Her ne kadar vokal faktöründen dolayı uzun süre dinleyemesem de müzikal altyapılarını çok nitelikli ve gerçeküstü buluyordum bu nedenle onları seyretmek istiyordum. Festival boyunca alana hakim olan pozitif enerjiyi en iyi yansıtan gruplardan biri olan Wild Beasts, oldukça popüler bir grup. Dolayısıyla en doğru seçimlerden biriydi. Müzikleri insanda mütemadiyen bir beyaz bulutların üzerinde uçma hissi uyandırıyor. Şarkı sözleri uygun olsun olmasın. Laz müteahhitlerin oğullarını andıran görünüşlerini bilmesem, dinlerken gözümün önünde tarlalar içinde Antik Roma kıyafetli, zeytin dalı taçlı arp çalan tipler gelecek. Böyle bir enerji veriyorlar. Sırada Sophie Ellis Bextor vardı. Kendisini uzuuun yıllar önce Murder On The Dance Floor, Get Over You gibi parçalarıyla tanımıştım ve hemen akabinde bir civcive benzetmiştim. Dalga geçmiyorum. Bu iyi bir şey. Onda bir Tweety zarafeti var demektir bu. Kaliteli parçalar, duru bir ses ve güzellikle birleşince birçok kişi Sophie Ellis Bextor’a aşık oluyor. Pop prensesi, sahneye tam İngiliz zevki diyebileceğim kısa puantiyeli bir elbiseyle çıktı. Danslarıyla sıcakkanlılığıyla performansıyla gerçekten göz doldurdu. Ben de kendisini seyretmekten çok mutlu oldum.



Sophie-Ellis Bextor. Görselin kalitesi için kusura bakmayın:( Bunu çeker çekmez piller bitti zaten:(

Yukarıda da yazdığım gibi The Ting Tings’e kalamadım. Dönmem gerekiyordu. Santralistanbul’dan ayrılınca, bir sürü adam etrafıma toplanıp festivale girebilmeleri için kolumdaki bilekliği kendilerine ödünç vermemi istedi. Böylece her zamanki gezegene döndüğümü anladım. Kendimi bunlardan kurtarmak da kolay olmadı iki yüz metre kadar yürüyüp oradan hiç planımda olmadığı halde Şişli minibüsüne bindim. Binmedim, minibüsün içine balıklama atladım.

Elbette festival benim için sadece konser seyretmekten ibaret olmadı.

Top çevirmeyi öğrendim, kurdeleli şeylerden çevirmek istedim ama sıra gelmedi, dağ gibi şeye tırmanacaktım ama ayakkabım müsait değildi, Vodafone balonlarından iki tane aldım, birini elimden kaçırdım birine de dilek yazıp havaya bıraktım, biralar içtim, bir ara Club 14.1’de “24 Hour Party People”a bakayım dedim ama o sıcakta, dışarısı eğlence kaynarken ufacık kapalı penceresiz bir salonda film izlemenin hiç de iyi bir fikir olmadığına kanat getirdim. Zaten oraya herkesin film izlemeye geleceğini sanmıyordum dolayısıyla dışarı çıktım.



Benim gibi binlerce kişi bu davullardan çaldı




Ve binlerce kişi de bu balonlara dileklerini yazıp havaya uçurdu

Bir de tabii tipik bir bayan olarak gelip geçenin kıyafetlerine baktım. Sanki bütün İngiltere buraya göç etmişti. Sade ama özel bir şıklık içindeydi birçok insan. Birçok kişinin kendine özgü bir tarz yaratıp başarıyla uyguladığını gördüm bu fikirler neden benim aklıma gelmedi dedim. Ben her zamanki pantolonum, her zamanki tişörtüm, her zamanki saçımla gelmiştim. İngiliz değil Fransız-İspanyol şıklığı içerisindeydim. Çok aykırı kaçmadım neyse ki. Elbette herkes festivale uygun olarak kısa şortlar mini elbiseler vb. giymişti ama Romalı sandaletlerinin de acı verici bir biçimde yaygınlaştığına tanık oldum. Evet çok rahatlar ama estetik? Bilmiyorum. Belki moda olan birçok şeyde olduğu gibi bu konuda da fikrim değişir, herkeste var bende de olsun psikolojisine girip bir tane edinebilirim. Olmayacak şey değil bir alışveriş canavarına böyle dönüşülüyor.



Binlerce kişi etkinliklerle eğlendi

Sanırım bir festivalin kalitesinin ölçütlerinden biri yalnız gelenleri de eğlendirebilmesi olmalı. Çünkü ben bu sefer (birçok farklı müzik türünün dinleyicisi arkadaşlarım olmasına rağmen çıkan gruplara enterese olan kimseyi tanımadığımdan ve İstanbul'daki neredeyse her organizasyonda bir tanıdığa rastlayabilecekken burada rastlamadığımdan) yalnızdım ve hayatımda ikinci kez bir festivali yalnız geçirdim. Ama gökyüzünde yalnız gezen yıldızlar şarkısını söyletmedi bana bu etkinlikler. 18lik gençler arasında bunalıma sokmadı. Bir an bile sıkılmadım. Etrafa bakmak bile yeterliydi aslında. Bu açıdan Efes Pilsen One Love iyi bir festivaldi.

Ve karşınızda özel Hayati röportajı (Türkiye'de ilk..değil mi?)

Elbette festivali sadece seyretmekle kalmadım. Bir blogger olduğum gerçeği, günün her saniyesinde olduğu gibi gene aklımdaydı. Bu yüzden röportaj da yapmayı ihmal etmedim. Kimlerle mi? Tabii ki Hayati’lerle. Hayati kim diye soracaklarınız olacaktır bu nedenle konuyu kısaca özetlemem gerekiyor: Efes Pilsen One Love Festivali’nde bu sene oldukça dikkat çekici bir uygulama getirilmişti. Buna göre festivalde yer alan çeşitli etkinliklerde başarılı olan gençlerin her birine birer “Hayati” tahsis edilecekti. Bu Hayatiler onların her hizmetine koşacaktı. Mesela tuvalette onlar için sıra bekleyecek, konserde sahneyi göremiyorsa onları omuzlarına alacak, onlara güneş kremi, ıslak mendil, serinletici su spreyi ve çimlere oturmak için küçük kilim vereceklerdi. Kıyametler koptu. Resmen kıyametler koptu. Hem birçok köşe yazarı, hem de izleyiciler tepki gösterdi. Sonra yetkililer, sıra beklemek, omuza almak gibi uygulamaları kaldırdılar. Benim de bu sırada kafamda şimşekler çaktı. Bu Hayatilerin gözünden duruma bakayım dedim. Festival zamanı onlarla röportaj yapmaya karar verdim. Bunun benden başka kimsenin aklına gelmeyeceğini düşünmüştüm, bir ilki gerçekleştirmenin keyfiyle uçmak istiyordum.
Hayatileri ilk gördüğümde oldukça şaşırdım. Çünkü hangi akla hizmettir bilemem ama Hayati meselesini ilk duyduğumda gözümde en az 1.90 boyunda, Osmanlı pehlivanları gibi pala bıyıklı, Sumo güreşçileri gibi iri yarı, Hulusi Kentmen bakışlı kişiler canlanmıştı. Böyle birileriyle karşılaşmayı beklerken maksimum 21-22 yaşında gösteren, normal kilo ve boyda gençler gördüm. Röportaj yapma konusundaki çekingenliğim hemen kayboldu tabii. Gözüme kestirdiğim iki Hayati’ye yanaştım. Ses kayıt cihazı niyetine cep telefonumu çıkardım ve adlarının Başar ve Batıkan olduğunu öğrendiğim gençlerle röportaja başladım:

Soru: Evet, şimdi bu Hayati konusu biliyorsunuz basında çok büyük ilgi çekti. Özellikle tepkiler oldu, mesela bu köleliktir gibi bir şeyler diyenler oldu, olumlu tepki gösteren, savunan da oldu. Siz bu konuda birer Hayati olarak ne düşünüyorsunuz?

- Ya şimdi uygulamalarda olan problemlerin sebebi, yani kölelik gibi söylentilerin çıkmasının sebebi, yurtdışında olan benzer uygulamalar. Yurtdışında bizim Hayati konseptini uygulayan festivaller var yani, omuza birini alma, yerine kuyruğa sokma gibi uygulamaları VIP üyelerine yurtdışındaki festivallerde yapıyorlar. Bizde Efes Pilsen bunu başta düşündü, tam olarak değil ama buna benzer bir şey yapmaya çalışacaklardı. Ama olmadı işte tepkiler vesaire..

- Oradaki tepkiyle buradaki tepki aynı olmuyor insanların bakış açısı farklı olduğu için böyle bir olayı kölelik olarak görebiliyorlar, ama bu sene böyle bir uygulamamız yok, insanlara yardım edebileceğimiz çantamızda eşyalarımız var, insanlara yardım ediyoruz, onların ufak ihtiyaçlarını, detaylarını karşılıyoruz,

- Güneş kremi, dezenfektan, diş ipi, peçete gibi ufak ihtiyaçlarını karşılamaya yönelik bir şeyimiz var, çantamızda bunları taşıyoruz, insanlara elimizden geldiğince yardım etmeye çalışıyoruz,
Soru: Özellikle belli yarışmaları kazananlar için değil mi?

- Bir yarışma grubu var, yarışmalardan bir kupon kazanıyorsunuz veya Hayatı Doldur konsepti var, ona üye oluyorsunuz ve sarı bileklik kazanıyorsunuz bilekliği göstererek bizden dilediğiniz kadar, her türlü ihtiyacınızı karşılayabiliyorsunuz.
Soru: Festival boyunca insanların size gösterdikleri ilgi nasıl özellikle, Hayati tişörtünü görünce hayatımı kurtar diyenler filan var mı? (Ben…. Ve esprilerim….)

- Ya oldu tabii ki sarhoşlarla filan uğraşmak zorunda kaldık ama hiçbir zaman rahatsız edici değildi yani. Eğlenceliydi.

- Eğlenceli. İnsanları mutlu ettiğimiz için de mutluyuz.

- Evet yani bir problem yok, neden olduğunu anlayamadım kendi adıma.


Soru: Peki Hayati olmak sizce nasıl bir duygu?

- Aslında bizce esprili bir şey yani, hayatı dolduruyoruz kampanyası kapsamında yardımcı oluyoruz, bence gayet güzel.

- Ufak şeylerden mutlu edebiliyorsunuz insanları ve siz de mutlu olabiliyorsunuz. İnsanları çok ufak şeyler bile mutlu edebiliyor, bunu görünce mutlu oluyorsunuz.

Rihanna İstanbul konserinde neler oldu?

Nihayet beklemekle geçen aylar sona erdi ve Rihanna’yı “The Last Girl On Earth” turu kapsamında ilk kez İstanbul’da gördük. Mainstream pop müzisyenlerin buraya konsere gelişine fazla tanık olmadığımız için bu tarihi bir gündü diyebiliriz. Abartmıyorum çünkü ne Beyoncé, ne Mariah Carey, ne Britney Spears ne de birçok diğer süperstar gelmedi buraya.

Rihanna konserinde seyirci olarak bana 15 bin kişilik bir ordunun eşlik edeceği gerçeği, taksiyle Ulus’tan Kuruçeşme’ye inmemin yarım saatten uzun sürdüğünü görmemle yüzüme çarpıldı diyebilirim. “Beşiktaş’tan yürüyerek gitmek yoksa o kadar da kötü bir seçenek değil miydi” diye kendime defalarca sordum. Konser alanına vardığımda da çoğunluğu gençler olmak üzere, her yaştan, her tür kişiyi görmem Rihanna’ya ne kadar geniş bir kitlenin ilgi gösterdiğini belli ediyordu. En azından bir kreşi dolduracak kadar çocuk görmem beni şaşırttı.



Konser ben geldikten çok kısa süre sonra başladı. Bir kısmını zaten turne görüntülerinden biliyordum. Birçok konserde olduğu gibi intro niyetine hazırlanmış videolar vardı. Böyle bir videodan sonra Rihanna sahneye Hard ile giriş yaptı. Daha ilk şarkıdan itibaren de sahneye fazlasıyla hakim bir Rihanna seyrettik. Özellikle bundan birkaç sene önceki performanslarıyla kıyasladığımda bir hayli ilerleme kaydettiğini görebiliyorum. Rihanna’nın sahnedeki tutukluğu, donukluğu fazlasıyla azalmış, artık seyirciyle iletişim kurabiliyor ve seyirciyi etkileyebiliyor. Sahnede sağa sola yürümek yerine hareketleriyle danslarıyla şarkının coşkusunu verebiliyor. Bu açıdan Rihanna’nın performansını oldukça beğendim. Dans açısından elbette bir Beyoncé performansına ulaşamıyor. Bu yüzden koreografide dansçılara daha fazla ağırlık verilmiş. Ama Rihanna’nın olayı zaten dans değil. Kendine özgü hareketleriyle özel bir beden dilini yakalamış, bunun üzerinden gidiyor.

Hard’la başlayan konser Shut Up and Drive’la devam etti. Ardından aralarında Rockstar 101, Hate That I Love You, Rehab, Rude Boy, Don’t Stop The Music, Umbrella, SOS’in bulunduğu birçok hit şarkısını söyledi. Şarkı aralarında fazla konuşmadı. Ama buraya gelmekten ne kadar mutlu olduğu gibi nazikçe sözler söyleyip tekrar geleceğini söylemeyi de ihmal etmedi. Tabii Rihanna sadece şarkı söylemekle kalmadı, gitar ve davul da çaldı. Rockstar’da neredeyse profesyonel bir gitaristi aratmadı.



Konserde gitarist olarak yer alan Nuno Bettencourt’la (yukarıdaki resimde en sağda) güzel bir elektrik yakalamış. Bundan yaklaşık yirmi yıl önce Extreme’in “More Than Words” parçası patlama yaptığında, grubun gitaristi olarak Nuno’ya etrafımdaki birçok kız neredeyse aşık olmuştu. O sırada okuduğum okulda, yirmi kadar kız getirdikleri teyple günde elli defa şarkıyı çalıp koro halinde söylüyorlardı ve ağlayarak Nuno’dan bahsediyorlardı. Biz de bu yüzden şarkının modasının geçmesi için gün sayar hale gelmiştik. Nuno’yu yıllar sonra sahnede böyle görmek benim için hoş bir sürpriz oldu ne de olsa o zamanlar Extreme konser verse gidecek değildim.

Konserin tabiri caizse doruk noktası, “highlight”ı mı desem, en önemli kısmı Umbrella sırasında yağan konfeti yağmuruydu.



Bunu özellikle yazayım dedim çünkü konser eğer daha büyük bir salonda olsaydı, en önemli kısmı kırmızı bir konfeti yağmuru olmayacaktı elbette. Londra, Berlin vb. gibi başka şehirlerdeki konserlerde olup da buradakinde olmayan birçok şey vardı. Mesela burada Rihanna tek bir kıyafetle konsere başladı ve bitirdi. Dışarıda birçok salonda birkaç kez kıyafet değiştiriyor. Birçok parçada koreografi ve sahne düzeni daha farklı ve daha çeşitli. Mesela Hard’daki dumanlar saçan tank burada yoktu. Konser başlangıcı da farklıydı. Rihanna birçok yerde Roussian Roulette ile başlıyor ve parçayı kırmızı ışıklar saçan özel tasarlanmış bir elbiseyle söylüyor. Burada bunların hiçbirini göremedik. Birkaç devasa robotumuz oldu o kadar. Bu nedenle konser özellikle diğer şovlarda neler olduğunu bir şekilde öğrenmiş birçok izleyicide hayal kırıklığına yol açtı. Atina konseri de bizimki gibiymiş. Yani bize özgü bir durum değil alınganlık yapmayalım.

Londra konserinden Hard performansı


Yine Londra konserinden açılış parçası Roussian Roulette performansı


Londra konserinde sahnede araba da vardı


Sonuçta konser, sona ekranda kocaman bir Wake Up yazısıyla sona ererken benim de gözlerimden uyku akıyordu. Çünkü o günü zaten extra yoğun geçirmişken bir de iki saat ayakta dikilmek benim için kolay değildi. Eğer 18 yaşında olsam saatler önce Arena'ya varıp en önce yer kapan ve saatler boyunca orada bekleyen çılgın kitleye katılabilirdim.  Ya da vaktim olsa W Hotel'in önünde kamp kurup Rihanna'nın Akaretler'den kıyafet almasını da seyredebilirdim. (Sanırım "Rihanna bizden aldı abla," diyecek birçok mağazamız var artık. Tabii o üslupla söylemezler.) Artık kısmet başka konsere diyorum. Kendisini umuyorum sonraki turnelerde de göreceğiz.

Rihanna iki kıtanın incisini gezmeden gitmedi


Fotoğraflar www.rihannaphotos.org'dan alıntıdır.

Rihanna son klibiyle verdi coşkuyu

Bilenler bilir Rihanna’ya son zamanlarda bir haller oldu. Önce Good Girl Gone Bad dedi, onu cici parti kızı imajını atmış olarak, siyah saçlarla, deri ağırlıklı kıyafetlerle gördük, normal karşıladık ama son albümü Rated R ile giderek daha fazla sıranın dışına çıkan, sınırları zorlayan bir Karayip amazonu görüyoruz karşımızda. Albümden “Rockstar 101” parçasına çektiği klip de yeni (ya da artık olağan) Rihanna’dan başka güzellikler sunuyor bizlere. Klibi birçok harika klibe imza atan Melina Matsoukas yönetmiş. Klip Rihanna’nın son zamanlarda çok sevdiği üzere siyah beyaz hazırlanmış, Rihanna’nın sadece zincirlerle örtülü bir halde çıplak dansetmesi, davulcunun Travis Barker olduğu bir grupla çalması, birçok insanın yine örnek alacağı yenilikçi stylingi ile dikkat çekiyor.



Rockstar 101’in bir başka önemli özelliği de gitarları meşhur gitarist Slash’in çalmış olması. Slash stüdyoda albüm kaydında olduğu için klipte oynayamamış, bu yüzden Slash’i de Rihanna oynadı. Kısacık şortla, seksi bacaklarla oturup kalkan alışılmışın dışında bir Slash gördük klipte. Slash, MTV’ye yaptığı açıklamada bu durumun klipte kendisinin oynamasından daha iyi olduğunu, bunun klibe kendisinin beceremeyeceği bir seksapel getirdiğini söyledi. Benim aklım da bu parçada Slash’in varlığının fazla hissedilmemesine takıldı. Sonuçta herhangi birinden değil Slash’ten bahsediyoruz. Guns’n’Roses ile çalışmalarındaki gitar performansıyla dikkat çekmiş ve sololarıyla defalarca dergilerin hazırladıkları en iyi sololar listesine girmiş biri bu ve Rockstar 101’de şöyle iki-üç notalık bile solo yok. Michael Jackson’la çalışırken solo atmıştı çünkü 90lerın başıydı ve o dönemde uzuuun sololarla dolu popüler ve klasikleşmeye aday rock parçaları denilen (artık fazla göremediğimiz) bir gerçek vardı. Kısacası insanın biz ne anladık böyle featuringten diyesi geliyor. Bu arada Rihanna, American Idol’da Rockstar’ı canlı seslendirdi ve stüdyo kaydında olmayan soloyu sahnede ismini Extreme grubuyla duyurmuş ünlü gitarist Nuno Bettencourt çaldı.

Rihanna klipte işte böyle Slash oldu


Slash


Sonuçta bu klipte de Rihanna, çılgınlığı, deri giysileri, hayvan desenlerini, rafine edilmiş bir Grace Jones zarafetini, moda ve güzellik trendlerini sıfırdan yaratmayı, sınırların dışına çıkmayı, sallanmayı ve yuvarlanmayı seviyor. Böylece bir sonraki adımı hep merak ettirmeyi başarıyor. Bu arada konsere tam bir hafta kaldı. Biletinizi aldınız, değil mi?

Beyoncé yeni klibiyle şaşırttı!

Geçtiğimiz aylarda Beyoncé, son turnesinin ardından tam altı aylık bir ara vereceğini, bu süre boyunca gezip tozacağını, sinemalara tiyatrolara gideceğini belki de şunun dersi bunun kursu gibi etkinliklere katılacağını açıklamıştı. Bu açıklamanın ardından hayranları ‘biz bu altı ayın geçmesini nasıl bekleyeceğiz’ deyip –kendi deyimleriyle- Beycession’ı* atlatmanın çarelerini düşünürken, Beyoncé hepimize bir sürpriz yaptı ve son albümü “I am…Sasha Fierce”ın bonus şarkılarından “Why don’t you love me”ye bir klip hazırladı.  Apar topar hazırlanan klip gene aynı şekilde apar topar yayına sürüldü ama hiç de aceleye getirilmiş gibi görünmeyen bir çalışma.



Hype Williams’ın çektiği video gayet iyi hazırlanmış ve kurgulanmış. Pin up kızlarını andıran görüntüsüyle Beyoncé’nin “Telephone” videosundaki 50li yıllar etkisini sürdürmeye kararlı olduğu görünüyor. Tipik bir 50li yıllar Amerikan kadını portresini çizdiği klipte Beyoncé, o dönemde kadınlardan beklenen şeyleri yapıyor, tam bir Stepford Wife olarak kocası için yerleri siliyor, bulaşık yıkıyor, hatta araba bile tamir ediyor. Kızkardeşi Solange’ın yazdığı parça da zaten zaman tünelinden çıkıp gelmiş gibi. Ama Beyoncé bu nostaljik görüntülerle birçok sanatçıdan daha güncel ve yenilikçi görünüyor.

* Beyoncé ve recession (ekonomik durgunluk) kelimelerinin birleşimiyle üretilen bir kelime. Beyoncé'nin fazla ortalarda görünmediği dönemler için bu tabiri kullanıyoruz.

Not: Beyoncé isminin aksanlı e yani é ile yazılıp yazılmaması bir yana, ülkemizde birçok yayın organı ismi “Beyons” diye okuyor, Beyonce’un, Beyonce’a şeklinde yazıyor. Doğrusu Beyoncé’dir. Öğreteyim. Ukalayım çünkü:)

Christina Aguilera'nın son videosu ortalığı karıştırdı!

Christina Aguilera, uzun bir aradan sonra çıkarmaya hazırlandığı yeni albümü "Bionic"le bomba etkisi yaratacak bir geri dönüş yapmak istediğini her fırsatta belli ediyor. Albümden ilk çıkış şarkısı "Not Myself Tonight"a çekilen video, sado mazo, lezbiyen ilişki ve daha bir çok unsurla Christina'nın bu amacına fazlasıyla hizmet ediyor.  Aslında Christina'yı yakından takip edenlerin bu içeriğe fazla şaşırdıkları söylenemez.  Christina sadece Christina oldu klipte. Ama yine de evlenip "çocuğa karıştıktan" sonra "edebiyle oturmasını" bekleyenlerin sayısı az değildi.


Christina klip için "En seksi klibim," demiş. (Ne de olsa Dirrty videosu seksiden ziyade "ucuz" sınıfına giriyordu.) Hype Williams'ın çektiği klip fazla özgün değil, daha ziyade bir tür klasik pop videolarına göndermeler bütünü. Madonna'dan Human Nature, Express Yourself, Justify My Love ve Like A Prayer, George Michael'dan Freedom, Aguilera'nın videosunu görünce nostaljik duygularla yad ettiğimiz klipler oldu. Ayrıca günümüzden Beyoncé "Green Light" ve Lady Gaga "Bad Romance" videoları da Christina'ya fazlasıyla esin kaynağı olmuş görünüyor. Gaga'nın daha yeni şöhret olduğu sıralarda Christina onu kendisini taklit etmekle suçlamış. Şimdi onun Gaga'yı taklit ettiğini söylüyorlar. Boynuz kulağı geçmiş.

Not Myself Tonight'ta, Madonna'nın "Express Yourself" videosuna birçok kez gönderme yapılıyor.


Kısacası pop dünyası şiddetli bir savaşın eşiğinde. Bionic, Christina'nın oyuna devam edip edemeyeceğini belirleyen albüm olacak. Not Myself Tonight'ın, geçen hafta Billboard listesine 23 numaradan girmişken bu hafta 49 numaraya düşmüş olması, bu oyunun hiç de iyi başlamadığını gösteriyor ama Christina'nın durumu toparlaması için birkaç hamle şansı daha var. Bu dört oktavlık sesin tozlu sayfalara karışıp karışmayacağını görmek için biraz daha bekleyeceğiz.

Beyoncé olamayan yüzlerce star mağdur oluyor

2003 yılının birbirinden güzel bahar ve yaz günleri birbiri ardına hızla ve neşeyle akıp gidiyorlardı… Yapraklar filizlenmiş, çiçekler açmış, kuşlar cıvıl cıvıl ötüyorlardı… Buradan çok uzaklarda, okyanus ötesinde müzik dünyasının kalbinin attığı yerlerde, piyasada belli bir yer edinmiş bazı genç şarkıcılar yeni albümlerinin heyecanını yaşıyorlardı. Ashanti, ikinci albümü “Chapter II” için daha seksi bir imaja bürünerek daha iddialı gelmiş, Mya “Fear Of Flying”deki başarısını tekrarlamak amacıyla “Moodring”i hazırlamıştı. Britney Spears da “In The Zone” albümü için günlerini stüdyoda umut içinde geçiriyordu. Hepsi de muhteşem bir geri dönüşe, müzik dünyasını yeniden sarsmaya hazırlanıyordu. Gene gazeteler, dergiler, siteler onlardan bahsedecek, yedip içtiklerine kadar her detayı ayrıntılarıyla yazacak, kendileriyle röportaj üzerine röportaj yapacaklardı. Starlığın keyfini alabildiğince yaşamaya devam edeceklerdi.

Bu sırada Kelly Rowland adında Houston, Texas’lı siyahi güzel bir kadın, uzun yıllar boyunca grubu Destiny’s Child’la çalıştıktan sonra, solo kariyerine adım atmanın sevincini yaşıyordu. Dile kolay, 6 yıl boyunca grubunda solistlik yapmıştı, ama grubun ana solisti yakın arkadaşı Beyoncé’ydi ve Kelly, kariyeri boyunca hep onun gölgesinde kalmıştı. Herkes Beyoncé’yi konuşurken kendisinin adını pek hatırlayan yoktu. Zaten bu pop gruplarında bir iki kişinin grubun geri kalanından daha ön plana çıkması durumu hep yaşanmamış mıdır? Neyse ki 2002 yılı, onun için bu kısırdöngünün biraz olsun kırıldığı bir yıldı… Yeni parlayan hip hop yıldızı Nelly ile yaptıkları düet, “Dilemma”, haftalarca Billboard’da bir numarada kalmış, ilk albümü “Simply Deep” bütün eleştirmenler ve hayranlardan övgüler almıştı. Artık Destiny’s Child, Beyoncé’nin grubu diye anılmayacaktı… Beyoncé ve Kelly’nin grubu diye anılacaktı… Ama…



Bütün bu genç ve güzel, yetenekli sanatçıların hiçbiri, o sırada başlarına büyük bir felaketin gelmek üzere olduğunu bilmiyorlardı. Hayatlarını ve kariyerlerini alt üst edecek, kendilerini sahne ışıklarının gerisine, karanlıklara itecek, süperstarlık umutlarını en az 5 sene ertelemelerine neden olacak bir afet, bir kasırga, bir tufan, öyle bir şey üzerilerine doğru hızla geliyordu ve hiçbir kuvvetin bunu engellemesine imkan yoktu.

24 Haziran 2003 tarihine kadar, istedikleri her şeyi yapabilirlerdi. Konser mi tanıtım mı röportaj mı artık her neyse. 24 Haziran 2003’ten sonra artık onlar için çok geç olacaktı…